W celu ujednolicenia wydawanych diagnoz, dotyczących stanu owłosienia głowy pacjenta, lekarze stworzyli 2 podstawowe tabele z odpowiednimi skalami. Pierwsza tabela nazywana skalą Norwood-Hamilton (skrót Nw.), opisuje łysienie androgenowe u mężczyzn. Kobiece łysienie androgenowe ilustruje skala Ludwig. Na obu skalach dokładnie pokazano proces łysienia, wykorzystując obrazkowe plansze pacjentów. Istnieją przypadki nadmiernego wypadania włosów, które nie podlegają klasyfikacjom umieszczonym na skalach Norwood-Hamilton i Ludwig. Plansze, o których mowa opisują jedynie proces łysienia androgenowego, zachodzącego w pewien, przewidywalny sposób - wzór.

U mężczyzn łysienie androgenowe, to zazwyczaj długotrwały proces, postępujący u poszczególnych pacjentów w podobny sposób-wzorzec. Początkowe fazy męskiej alopecii związane są z tworzeniem się tzw. zakoli/zatok (NW2-2A), czyli niewielkich ubytków owłosienia w przednich częściach głowy. Z czasem pierwotna linia włosów przerzedza się i ulega ciągłemu podwyższeniu (Nw. 2A-3A). W ten sposób tworzy się wysokie czoło będące zwyczajowo oznaką łysienia typu męskiego. Jeśli dzięki kuracji proces nadmiernego wypadania włosów nie zostanie zatrzymany, a włosy są odpowiednio wrażliwe na DHT, pacjent zauważy stopniowe przerzedzanie się owłosienia na środkowej części głowy i koronie (Nw. 3V-5). W zaawansowanych stadiach łysienia (Nw. 4-5), miniaturyzacja obejmuje włosy na prawie całej głowie. Ostatnie stadia (5A-7) obrazują całkowitą łysinę. Miniaturyzacji nie podlegają najczęściej, lub przynajmniej w dużo mniejszym stopniu, włosy w części obwodowej głowy (okolica potyliczna i skroniowa, [Nw5A,6,7]). Odkryto odmienność genetyczną włosów z okolicy potylicznej i skroniowej od tych włosów, które zazwyczaj wypadają. Okazało się, że włosy, które pozostają na głowie (Nw.5A,6,7), są odporne na DHT (aktywna forma testosteronu odpowiedzialna za łysienie androgenowe). Z powodu tej odporności nie wypadają one tak łatwo, jak włosy na zakolach, czy środkowej części głowy. Odkrycie tego faktu okazało się bardzo istotne dla rozwoju chirurgii odtwórczej włosów (temat przeszczepów zostanie szeroko opisany w nowotworzonym dziale).

Grupa Nw. 2-3A
Pacjentów z tej grupy klasyfikuje się, jako osoby ze stosunkowo niewielkimi ubytkami. W większości są to przypadki, gdzie proces łysienia nie trwa jeszcze długo. Na tym etapie kuracja przeciwdziałająca nadmiernemu wypadaniu włosów przynosi zazwyczaj najlepsze efekty. Pacjent może liczyć na zatrzymanie procesu łysienia i odrosty, które uzależnia się jednak od osobistych predyspozycji. Mężczyźni z tej grupy nie są jeszcze najlepszymi kandydatami na przeszczep włosów. Wynika to z faktu, iż łysienie jest postępującym procesem i trudno ocenić, jak pacjent będzie zaklasyfikowany na skali Norwood'a za 5-10 lat. Inaczej mówiąc, w początkowej fazie łysienia bardzo trudno przewidzieć stan owłosienia danego mężczyzny w jego późniejszym wieku i jednocześnie dostosowanie odpowiedniej ilości graftów dla przeszczepu jest wysoce utrudnione. Dla osób Nw. 2-3A redakcja www.lysienie.info rekomenduje skoncentrowanie się na kuracji opartej o leki naturalne i farmakologiczne. Co do zasady, pacjentom z powyższej grupy, odradza się przeszczep włosów, jako zbyt radykalny zabieg, na tym etapie.

Grupa Nw. 3V-5
Pacjentów z tej grupy klasyfikuje się, jako osoby ze średnio zaawansowanym i zaawansowanym procesem łysienia. Wypadanie włosów u osoby łysiejącej trwa już zazwyczaj kilka-kilkanaście lat. Zdarzają się niestety przypadki, gdzie pacjenci osiągają stadium Nw. 3-4 w kilkanaście miesięcy. Efekty zastosowanej terapii wśród pacjentów z tej grupy będą bardzo zróżnicowane: od osób spowalniających dzięki kuracji, jedynie w niewielkim stopniu, proces łysienia, do przypadków, gdzie oprócz zastopowania łysienia uzyskuje się także określone odrosty. Pacjenci z tej grupy powinni mieć jednakże realistyczne oczekiwania. Jest mało prawdopodobne, by osoby z tej grupy, przy pomocy środków naturalnych i farmakologicznych, całkowicie odrestaurowały czuprynę (Nw.0-1). Nawet wykorzystując transplantację włosów, pacjent powinien wiedzieć, że nie uzyska gęstości włosów, jaką miał, będąc dzieckiem czy nastolatkiem. Taki efekt przyniosą zapewne dopiero techniki klonowania i powielania/mnożenia włosów. Jakkolwiek przeszczep włosów może stać się opcją do rozważenia, pamiętać należy, iż transplantacja nie zwalnia pacjenta od prewencyjnego stosowania leków przeciwdziałających dalszemu łysieniu.

Grupa Nw. 5A-7
Pacjenci z tej grupy, to osoby z bardzo zaawansowanym procesem łysienia. Grupę Nw. 5A-7 można nazwać stadium kończącym proces łysienia androgenowego. Mężczyźni dotknięci tak rozległą alopecją powinni zdawać sobie sprawę, że muszą podjąć zdecydowane kroki, by uzyskać widoczną, kosmetyczną poprawę. Pacjenci z tej grupy powinni mieć także realistyczne oczekiwania i zdawać sobie sprawę z ograniczonych efektów, jakie przynieść mogą im, aktualnie dostępne kuracje. W tym przypadku, dobrze wykonana transplantacja, może istotnie poprawić wygląd pacjenta. Mając ten fakt na uwadze, mężczyźni z grupy Nw. 5-7 zdają się być najodpowiedniejszymi kandydatami do przeszczepów włosów. Są to przecież osoby, które w stosunku do pacjentów sklasyfikowanych jako np. Nw. 2-3, mogą uzyskać najbardziej kosmetycznie dostrzegalną poprawę. Dodatkowo, u takich pacjentów konwencjonalna kuracja nie przynosi najczęściej zadowalających efektów. Nie znaczy to oczywiście, iż jedyną metodą przynoszącą na tym etapie efekty jest transplantacja. Niestety jednak duża część pacjentów z grupy Nw. 5-7 podejmujących kurację niechirurgiczną nie jest zadowolona z efektu jaki uzyskują. Dlatego właśnie osoby decydujące się na walkę z łysieniem na tak późnym etapie, nierzadko korzystają z chirurgicznej metody restauracji owłosienia, jaką jest przeszczep włosów.

U kobiet wzorzec, według którego postępuje łysienie androgenowe jest odmienny od męskiego. Jak to można dokładnie zaobserwować na skali Ludwiga, łysienie androgenowe żeńskie charakteryzuje się stopniowym, rozsianym przerzedzaniem się włosów na całej powierzchni głowy. Trzeba zaznaczyć, iż u kobiet dużo rzadziej niż u mężczyzn dochodzi do zaawansowanych form łysienia i oczywiście samo łysienie androgenowe jest u płci pięknej mniej spotykanym zjawiskiem. Rzadsze i mniej nasilone łysienie androgenowe u kobiet wynika zapewne, z dużo niższego od mężczyzn poziomu hormonów męskich.

We wnioskach końcowych należy zaznaczyć, iż każdy przypadek nadmiernego wypadania włosów ma nieco odmienny przebieg. Nie jest tak, że wszyscy mężczyźni skazani są na całkowitą łysinę (Nw. 5A-7). Skala Norwood-Hamilton ukazuje mniej lub bardziej dokładnie, jak potencjalnie rozwijać się może łysienie androgenowe u danego pacjenta. Trzeba mieć zawsze na uwadze fakt, iż w przypadku niesprzyjających czynników, (geny, historia rodzinna, duża wrażliwość na DHT) także Ciebie czytelniku może z czasem dotknąć zaawansowane stadium łysienia (NW 4-7, Ludwig III, Advanced).