Pod pojęciem łysienie bliznowaciejącego(wtórnego) rozumiemy trwałe uszkodzenie mieszków włosowy o charakterze nabytym lub wrodzonym - bliznowacenie skóry owłosionej. Elementem charakterystycznym tego typu łysienia jest powstanie na skórze trwałych blizn, co uniemożliwia odrost włosów. Jeśli chodzi o charakter wrodzony tego typu łysienia to może on być wynikiem takich zaburzeń jak wrodzony niedorozwój skóry, znamię łojowe, rogowacenie mieszkowe kolczyste wyłysiejące i naczyniak ulegający rozpadowi. Do czynników leżących u podstaw nabytego charakteru łysienia bliznowaciejącego należą czynniki zewnętrzne(mowa tutaj oczywiście o organizmie) takie jak: różnego rodzaju urazy mechaniczne(pociąganie, uciski), fizyczne(promieniowanie, temperatura), chemiczne(działanie substancji o charakterze tokstycznym) czy biologiczne(zakażenia wirusowe, bakteryjne i grzybicze), natomiast do czynników wewnętrznych zaliczamy sarkoidozę, nowotwory skóry, a także przerzuty nowotworowe na skórę głowy.

W przypadku łysienia bliznowaciejącego kluczowym elementem jest poprawne rozpoznanie przyczyn oraz podjęcie szybkiego leczenia. Umożliwia to ograniczenie w pewnym stopniu zakresu powstających blizn. Leczeniem umożliwiającym przywrócenie włosów jest leczenie chirurgiczne.

• łysienie przebiegające z bliznowaceniem
o wady wrodzone i rozwojowe,
o zakażenia (trąd, kiła, półpasiec, leiszmanioza skórna),
o rak podstawnokomórkowy,
o znamiona skórne,
o czynniki fizyczne: kwasy i zasady, oparzenia, odmrożenia, odczyny porentgenowskie,
o pemfigoid bliznowaciejący,
o liszaj płaski,
o sarkoidoza, łysienie androgenowe
o hiperplazja nadnerczy,
o mnogie torbiele jajników,
o hiperplazja jajników,
o karcynoid,
o hiperplazja przysadki,
o leki: testosteron, danazol, ACTH, steroidy � anaboliczne, progesteron;